„W niemieckich mediach działa autocenzura”. Rozmowa z Tomaszem Gabisiem

0

W Niemczech dopiero po kilku dniach wyszły na jaw sylwestrowe ekscesy grupy 1000 imigrantów, którzy w Kolonii dopuścili się zbiorowej napaści na tle seksualnym. Czy zasłona milczenia w niemieckich mediach jest dla pana zaskoczeniem?

Zasłona milczenia nie była całkowita – pełna blokada informacji byłaby przecież niemożliwa – lecz niechęć mediów, zwłaszcza telewizji,  do informowania opinii publicznej o tym wydarzeniu jest wyraźnie widoczna. Nie jest to dla mnie zaskoczeniem, bo w Niemczech tego typu ekscesy są tematem tabu. Wiążą się z poprawnością polityczną. A to dlatego, że imigranci z definicji są postrzegani jako ofiary; nie przyjmuje się do wiadomości, że mogą być agresorami.

Media były naciskane przez rząd?

Raczej była to autocenzura wynikająca z obawy, że  w społeczeństwie wzrosną nastroje niechętne wobec masowej imigracji. Tego, czy stosowano naciski, możemy się tylko domyślać. Zresztą jest to kierowanie uwagi w niewłaściwą stronę, ponieważ rządowe naciski nie byłby tu nawet potrzebne.

Co chce pan przez to powiedzieć?

W Niemczech mamy do czynienia z szerszymi procesami polityczno-kulturowymi, określającymi funkcjonowanie całego systemu. Jeszcze przed zjednoczeniem Niemiec, przeprowadzono badania socjologiczne, zainicjowane przez Ursulę Hoffman-Lange, z których wynika, że krajem tym, rządzi ok. 600-osobowa grupa osób (po zjednoczeniu grupa ta się poszerzyła). Stanowi ona centralny, ponadpartyjny krąg władzy. Oczywiście należą do niego ludzie ze sfer rządowych i osoby zajmujące wysokie stanowiska w mediach.

Na przykład?

Chociażby Elizabeth Mohn, jedna z głównych postaci w koncernie Bertelsmanna, czy Friede Springer, współwłaścicielka wydawnictwa Axel Springer. Obie przyjaźnią się z Angelą Merkel. Warto też dodać, że w niemieckich mediach  publicznych  mamy selekcję polityczną w radach nadzorczych. Nie oszukujmy się – właśnie tak wygląda realna władza u naszych zachodnich sąsiadów, a nie tak, jak mówi konstytucja. Co więcej, media w Niemczech różnią się jedynie w sprawach drugorzędnych.

To znaczy?

Gdy w debacie publicznej pojawiają się poważne spory – masowa imigracja, islam, energetyka itd. – to niemieckie media prowadzą politykę ideologicznego konsensu; politykę zgodną z przekonaniami kręgu realnej władzy. Mamy tu przewagę centrolewicowej i lewicowej klasy dziennikarskiej. Niektórzy nawet ironizują, że spektrum ideowe w mediach niemieckich jest szerokie: „Rozciąga się od nauki społecznej Kościoła do maoizmu”.

rozmawiał Łukasz Lubański
(pierwodruk: „Rzeczpospolita”, 8 stycznia 2016)

www.tomaszgabis.pl
Napisz do autora na adres: tomasz.gabis@gmail.com

Jeśli spodobał ci się ten artykuł podziel się nim ze znajomymi! Przyłącz się do Nowej Debaty na Facebooku TwitterzeWesprzyj rozwój Nowej Debaty darowizną w dowolnej kwocie. Dziękujemy!

Komentarze

Komentarze

PODZIEL SIĘ
Poprzedni artykułZasada wolności wyborów
Następny artykułZagajewski przeciwko „Wyborczej”
Tomasz Gabiś był w latach 1982-1989 publicystą i współpracownikiem podziemnych czasopism wrocławskich „Region”, „Konkret”, „Nowa Republika”, „Ogniwo”, „Replika”, „Herold Wolnej Przedsiębiorczości”. W 1986 r. należał do założycieli ukazującego się poza cenzurą pisma konserwatystów i liberałów „Stańczyk”. W latach 1986-1989 roku był publicystą i redaktorem naczelnym „Kolibra” – autonomicznej, wrocławskiej części „Stańczyka”. W latach 1990-2004 był redaktorem naczelnym „Stańczyka”. Autor książki Gry imperialne (Wydawnictwo Arcana, Kraków 2008) Przetłumaczył z języka niemieckiego następujące książki: Erik von Kuehnelt-Leddihn, Przeciwko duchowi czasu, Wektory, Wrocław 2008, Josef Schüßlburner, Czerwony, brunatny i zielony socjalizm, Wektory, Wrocław 2009, Roland Baader, Śmiercionośne myśli. Dlaczego intelektualiści niszczą nasz świat, Wektory, Wrocław 2009. Gerhard Besier, Stolica Apostolska i Niemcy Hitlera, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2010. Jürgen Roth, Europa mafii, Wektory, Wrocław 2010. Bruno Bandulet, Ostatnie lata euro, Wektory, Wrocław 2011. Philipp Ther, Ciemna strona państw narodowych. Czystki etniczne w nowoczesnej Europie, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2012. Reinhard Lindner, Menedżer Samuraj. Intuicja jako klucz do sukcesu, Kurhaus Publishing, Warszawa 2015. Jana Fuchs, Miejsce po Wielkiej Synagodze. Przekształcenia placu Bankowego po 1943 roku, Żydowski Instytut Historyczny, Warszawa 2016. Maren Röger, Ucieczka, wypędzenie i przesiedlenie. Medialne wspomnienia i debaty w Niemczech i w Polsce po 1989 roku, Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. Willy`ego Brandta Uniwersytetu Wrocławskiego, Wydawnictwo Nauka i Innowacje, Poznań 2016. Pełny życiorys tutaj: http://www.tomaszgabis.pl/zyciorys/

ZOSTAW ODPOWIEDŹ