Karlheinz Weißmann

2 POSTY 0 KOMENTARZE
Karlheinz Weißmann studiował teologię ewangelicką, pedagogikę i historię na Uniwersytecie im. Georga Augusta w Getyndze i Uniwersytecie Technicznym w Brunszwiku. Doktorat uzyskał w 1989 r. na seminarium historycznym Klausa Ericha Pollmanna na UT w Brunszwiku rozprawą „Rozwój politycznej symboliki niemieckiej prawicy”. Od 1984 r. pracuje jako nauczyciel religii ewangelickiej i historii w Gymnasium Corvinianum w Northeim w południowej Dolnej Saksonii. Jest członkiem Stowarzyszenia Filologów Dolnej Saksonii. Od wielu lat publikuje w tygodniku „Junge Freiheit”. W wydawnictwie Antaios jest współredaktorem serii „Perspektywy”. W 2000 r. wraz z Götzem Kubitschkiem założył Institut für Staatspolitik (Instytut Polityki Państwowej), którego kierownikiem naukowym był do kwietnia 2014 r. Do 2014 r. był współwydawcą, a od 2003 do 2012 r. redaktorem czasopisma „Sezession”. Wcześniej pisał do konserwatywnych czasopism „Criticón” i „MUT” (1987–1992). Napisał: Die Zeichen des Reiches. Symbole der Deutschen (Asendorf 1989), Schwarze Fahnen, Runenzeichen. Die Entwicklung der politischen Symbolik der deutschen Rechten zwischen 1890 und 1945 (Düsseldorf 1991), Druiden, Goden, weise Frauen. Zurück zu Europas alten Göttern (Freiburg im Breisgau 1991), Rückruf in die Geschichte (Berlin/Frankfurt am Main 1992), Der Weg in den Abgrund. Deutschland unter Hitler von 1933–1945 (Berlin 1995), Der nationale Sozialismus (München 1998), Arnold Gehlen. Vordenker eines neuen Realismus (Bad Vilbel 2000), Alles was recht(s) ist. Ideen, Köpfe und Perspektiven der politischen Rechten (Graz/Stuttgart 2000), Nation? (Bad Vilbel 2001) , Die preußische Dimension. Ein Essay (München 2001), Mythen und Symbole (Dresden 2002), Männerbund (Schnellroda 2004), Die Besiegten. Die Deutschen in der Stunde des Zusammenbruchs (Schnellroda 2005), Das Hakenkreuz. Symbol eines Jahrhunderts (Schnellroda 2006), Deutsche Zeichen. Symbole des Reiches, Symbole der Nation (Schnellroda 2007), Das konservative Minimum (Schnellroda 2007), Faschismus. Eine Klarstellung (Schnellroda 2009), Post-Demokratie (Schnellroda 2009), Kurze Geschichte der konservativen Intelligenz nach 1945 (Schnellroda 2011), Armin Mohler. Eine politische Biographie (Schnellroda 2011), Gegenaufklärung. Gedankensplitter – Notate – Sentenzen (Berlin 2013), Deutsche Geschichte für junge Leser (Berlin 2015). Współredagował: Westbindung. Chancen und Risiken für Deutschland (Frankfurt am Main/Berlin 1993), Lauter dritte Wege. Armin Mohler zum Achtzigsten (Bad Vilbel 2000), Götz Kubitschek im Gespräch mit Karlheinz Weißmann: Unsere Zeit kommt (Schnellroda 2006). Oprócz tego zredagował cztery tomy Staatspolitisches Handbuch. Opracował: Hellmut Diwald, Geschichte der Deutschen (Esslingen/München 1999), Armin Mohler, Die Konservative Revolution in Deutschland 1918–1933. Ein Handbuch (Graz/Stuttgart 2005).

„Problem Niemiec” powraca

Faworyt francuskich wyborów prezydenckich Emmanuel Macron oznajmił, że „nie można dłużej akceptować” nadwyżki eksportowej Niemiec. Domaga się od Unii Europejskiej, by jej przeciwdziałała, a...

Jak powstał stereotyp „odrażającego Niemca”

Do najbardziej wyrazistych plakatów z okresu I wojny światowej należy niewątpliwie plakat powstały na zlecenie armii amerykańskiej: postać podobna do goryla, z pikielhaubą na...

Rozmowy Nowej Debaty

Społeczność

5,847FaniLubię
557ObserwującyObserwuj